Ik wacht met plezier.

Donderdag mocht ons Aiko eindelijk weer naar de orthodontist.

Normaal laten we daar maandelijks haar beugel bijstellen, maar tijdens de lockdown kon dat niet.

Aan de deur hing een brief dat ik niet mee mocht naar binnen.

Ik heb dan maar een groot halfuur op de dorpel zitten wachten.

Heerlijk! 

Een onverwacht rustpunt in mijn dag. Ideaal om te genieten van “ademplezier”, een eenvoudige meditatie die vaak aan bod komt in mijn sessies.

Ik had ook in de auto kunnen gaan zitten, maar daar was het te warm voor.

Ik had kunnen gaan stappen in het centrum van Roeselare, maar ik had die ochtend al lang gewandeld in het groen.

Ik had een boek kunnen lezen, maar ik voelde geen behoefte om mijn hoofd nog meer te vullen.

Ik had op mijn GSM kunnen scrollen en swipen, maar ik had geen zin in versnipperd gedoe, potentiële FOMO en de zoveelste stroom nieuwsberichten.

Gewoon ademen dus, en daarvan genieten. Simple comme bonjour.

Vroeger kon ik dat niet. Ik werd onrustig en dacht dat ik wel iets beter te doen had. 

Productief zijn! Life is short!

Nu besef ik dat het werk nooit gedaan is. Er zullen altijd onvervulde verlangens en verwachtingen zijn. Ik heb meer dromen en plannen dan ik in 20 levens kan waarmaken.

Het is zo helend om geregeld pauze te nemen van het ego dat nooit tevreden is.

Ik kan het iedereen aanraden. 

Het enige wat je nodig hebt, is je adem en wat goede wil.

Tot dinsdag? 🙂

Het thema is “Ik wens dat je gelukkig bent.”

Groetjes,
David

Murphy’s natte droom

Maandag gingen we met het gezin naar Auchan, voorbij de Franse grens. 70 kassa’s! Ontelbare smaken Fanta!

Op de parking valt mijn nieuwe smartphone op het asfalt, met het scherm evenwijdig omlaag.

Murphy’s natte droom.

Dit is niet de eerste keer dat ik een telefoon laat vallen. Altijd zonder schade. Maar nu is het prijs. Dat weet ik al voor ik hem opraap.

Het scherm lijkt wel een spinnenweb.

Vrouw en kinderen zijn meer onder de indruk dan ikzelf. Ze troosten me spontaan. Lief!

De telefoon werkt nog dankzij het beschermlaagje op het glas. Het ziet er wel niet uit en ik ben blij dat ik verzekerd ben. Maar ik besef nog niet wat er volgt.

Enkele dagen later zoek ik mijn verzekeringspapieren en bel naar Brussel. Een vriendelijke vrouwenstem stuurt me naar een site, waarvan ze de link niet juist doorgeeft, en die maar half werkt.

Daar worden me dingen gevraagd waarvan ik geen benul heb, zoals de IMEI code van mijn telefoon. Nog nooit van gehoord! Google zegt me dat ik die vind door *#06# in te toetsen.

Natuurlijk beweert de site dat de code niet klopt. Ook nadat ik die 6 keer heb nagelezen. Blijkt dat ik een deel moet weglaten. Dat zuig ik succesvol uit mijn eigen duim.

Uiteindelijk ben ik klaar. 48 uren later volgt een mail met de vraag naar “aanvullende informatie”.

Ik moet nog eens precies hetzelfde beantwoorden als op de site, maar nu dus per e-mail en met de aankoopfactuur in bijlage.

En dan mag ik mijn telefoon opsturen… naar Frankrijk.

Ik bespaar je mijn bezoek aan Bpost.

Wat een gedoe!

Heb je ook het gevoel dat men alles steeds ingewikkelder maakt?

Ik hou dingen het liefst zo simpel mogelijk. Ook de meditaties die ik beoefen en aanleer. Daarmee kom je telkens terug bij de eenvoud van je directe ervaring.

Veel meer is het niet, maar het verrijkt je leven enorm!

Voor de online sessies heb je natuurlijk internet, een yogamatje en zitkussen nodig. Voor de live sessies in Brugge en Roeselare ligt alles voor je klaar.

Ook zin in? Mis het vroegboektarief niet, want dat is binnenkort afgelopen!

Nog een toffe zomer,
David