Een steakmes in mijn schoen

Vorige week kwam er een oude bekende langs. Niet welkom, zoals altijd.

Maar ik was al blij dat het 2 maanden geleden was. Hij laat me steeds meer met rust.

Jarenlang kwam hij wekelijks langs en bleef hangen, hoe ik hem ook uitkafferde.

Soms was hij overheersend. Meestal bleef hij ergerlijk koppig op de achtergrond. Een constante dreiging waarover ik doelloos piekerde: “Hoe raak ik hier ooit van af?”

Hij verpestte veel leuke plannen. Ik moest altijd rekening houden met hem bij uitstapjes en reizen. Door hem ben ik ook gestopt met joggen.

Lang dacht ik dat het aan mij lag. Omdat ik nu eenmaal zo geboren ben? Omdat ik mijn steunzolen had weggesmeten?

Maar al die jaren dat ik ze nog braaf droeg, was meneer Voetpijn al even erg.

Vorige donderdag voelde ik het al tijdens het tokkelen op de computer. Plots vroeg die bekende plek in mijn linkervoet weer aandacht.

Tot voor kort schrok dit mij direct af.

Dan was ik voorzichtig: wat masseren, versterkende oefeningen doen, de fiets nemen in plaats van stappen, en me veel zorgen maken over mijn voet.

Maar nu weet ik beter. In plaats van een half uur ben ik een vol uur gaan wandelen.

Halverwege werd de pijn heel intens. Elke stap leek het wel of er iets scheurde vooraan in mijn voetzool, alsof er met een steakmes in een spier werd gekerfd.

Ik negeerde de pijn zo goed mogelijk, bleef wandelen en herinnerde mezelf aan wat ik leerde van Dr. Sarno & co:

  • Er is niets mis met mijn lijf.
  • Mijn brein veroorzaakt fysieke pijn om me af te leiden van ongewenste emoties.
  • Als ik me bewust richt op wat er mij nu parten speelt in mijn leven, verliest de afleiding zijn nut.
  • Blijf vooral bewegen.

Het verdween niet meteen, maar ik glimlachte omdat ik de pijn soms enkele stappen lang vergat.

De dag erop was het helemaal weg en kon ik urenlang wandelen.

Als ik ooit weer twijfel of het toch niet aan mijn “zwakke” linkervoet ligt, dan herlees ik deze tekst.

Als ik mensen bezig hoor over hun rug/voet/kniepijn, migraine, fybromyalgie… kan ik mijn mond niet houden over Dr. Sarno, Steve Ozanich en de Curable app.

Last van chronische pijn? Check zeker deze links:

Dit zijn enkele verslagen van mijn persoonlijke ervaringen met TMS:

Soms moeten we onszelf herinneren aan wat we al lang weten.

Op stap met mijn fles op klaarlichte dag.

Mail me gerust jouw vragen en ervaringen op info@mediterenmetdavid.be

Succes!
David

PS: Ontvang mijn schrijfsels per e-mail.

Op stap met mijn fles op klaarlichte dag.

Ja het is zover. Op stap met mijn fles op klaarlichte dag.

Je denkt misschien “Maar David, jij drinkt toch geen alcohol?!”

Ik zal het uitleggen…

Mijn vorige tekst over chronische pijn kreeg heel wat reacties. Vooral op Facebook.

Verschillende mensen lieten me weten dat ze nu “The Mindbody Prescription” lezen. Misschien starten we wel een boekenclub? 😉

Ondertussen blijf ik dagelijks minstens 30 minuten wandelen, om te herontdekken wat ik 13 jaar geleden van Dr. Sarno leerde.

Dit is wat me uiteindelijk van de pijn in mijn nek, armen en handen heeft afgeholpen, na 2 duistere jaren:

  1. Beseffen dat onbewuste emoties de enige echte oorzaak van de pijn zijn.
  2. Weg focussen van de pijn en wat er mogelijks mis is met het lichaam.

Zodra ik bij het stappen last krijg, spreek ik tot mijn onderbewuste: “Als je me kan pijn doen, kan je me ook genezen. Dat is nu jouw job.”

Dan denk ik bewust na over alle dingen die me ergeren, frustreren, beangstigen… alles waarvan ik eigenlijk liever afgeleid word. Want dat is precies wat “The Mindbody Syndrome” doet. Het is een verknipt defensiemechanisme.

Het idee is: geef die drama queen geen aandacht meer en kijk je schaduwkant recht in het etterende smoel. Zo verliest de pijn zijn afleidende functie en verdwijnt.

Hierbij helpen de inzichten die meditatie me bracht: Laat het komen, zijn en gaan. Niet wegduwen. Niet wentelen. Objectief observeren. Ademen, voelen, verruimen, verzachten… (Dit komt allemaal aan bod tijdens de komende meditatiereeks.)

Het verschil met de meeste meditaties is het bewust oproepen van “onveilige” gedachten en gevoelens. Dit toont je dat het allemaal zo erg niet is, dat je liever even loopt te foeteren over het gezever in je leven dan dat je met lichamelijke pijn blijft sukkelen.

En die drankfles dan?

Wel, dat is maar sprankelend appelsap. Een geschenk bij de kassa van de biowinkel. Mijn rugzak zat al vol kombucha, dus mocht ik rare blikken incasseren toen ik met die extra fles in mijn hand naar huis stapte. 😉