Plakkerig

Mediteren is bewust *zijn*. Aandachtig.

Dit kan in stilte op een yogamatje.

Maar het kan ook terwijl je met de auto rijdt en je kinderen elkaar op de achterbank te lijf gaan. Om maar 1 voorbeeld te noemen.

In dat geval zijn je ogen wijd open en ben je absoluut niet kalm, maar misschien wel heel bewust van alles wat er in je omgeving en in jezelf gaande is.

Ook dat is mediteren.

En dan is er veel kans dat je beter met de situatie omgaat dan vroeger, toen je volledig op automatische piloot reageerde.

Mediteren is ook bewuster *worden*.

Hoe meer je het toepast in alle mogelijke situaties, hoe vlugger je telkens de rust in jezelf terugvindt.

Het vraagt natuurlijk wel oefening.

Door meditatie worden gedachten en emoties geleidelijk aan minder plakkerig.

Ze verdwijnen niet, maar blijven minder lang hangen, want je leert er beter mee omgaan en kiezen waarop jij focust.

Hierover gaan de komende 10 meditatiesessies.

Net als autorijden leer je meditatie best niet op de snelweg met het geschreeuw van ruziënde kinderen. 😉

Daarom starten we in stilte op een yogamatje.

Koos je voor de live sessies in Roeselare?

Dan liggen de matjes en zitkussens op dinsdag 16 april voor je klaar in TRAX, repetitieruimte 1. Je draagt best loszittende kledij. We beginnen stipt om 19u30.

Koos je voor de online video’s?

Dan ontvang je de eerste video per e-mail op donderdag 18 april.

Heb je thuis nog geen matje of zitkussen? Hier heb je ruime keuze:

Ondertussen kan je al oefenen met de gratis meditatie “Ademfocus”.

En net als bij de vorige sessies, nodig ik je uit om “handen wassen” om te toveren tot vele mini-meditaties tussendoor.

Tot binnenkort!

David

Het leven is zoveel beter dan de gedachten erover.

Vader zijn is één van de leukste en lastigste dingen die ik ken.

Misschien is het mooiste aan kinderen hun verwondering, energie en enthousiasme.

Zoals enkele dagen geleden. Ze waren net wakker en nog een beetje groggy, maar hun ogen schoten wijd open toen ze hoorden dat het die nacht had gesneeuwd.

Ze stormden naar het raam: “Wauw papa! Kijk hoe mooooi!”

Nog nooit waren ze zo vlug gewassen, gekleed, gevoed en get guis uit.

Om 7u30 renden ze al lachend door de tuin.

Ik mocht de slee uit het tuinhuis delven en daarmee trokken we met zijn vier naar school.

Alles was wit buiten. Alles was stil. Behalve het knarsen onder onze voeten en de levenslustige kreten van de dochters.

Zalig!

Misschien is het lastigste aan kinderen dat ze onverbiddelijke zenmeesters zijn. Allez, die van ons toch.

Elke dag zijn er verrassingen. Keer op keer word ik getest.

Sinds ik papa ben, heb ik de meest intense emoties gevoeld. En jammer genoeg niet allemaal positief.

Nog nooit heb ik zoveel getwijfeld of ik het wel goed doe.

Ook hier helpt meditatie me telkens opnieuw.

Om gedachten en emoties tot rust te brengen. Om te relativeren. Om het even niet meer te weten. Om de gedachten niet zo serieus te nemen die zeggen dat ik een goede of slechte papa ben. Om het nog eens opnieuw te proberen. Om te genieten van elk vluchtig moment. En om er gewoon te *zijn*.

Want het leven is zoveel beter dan de gedachten erover.

Deze week heb ik de nieuwe data vastgelegd voor mijn volgende meditatiereeks vanaf april. Een beetje vroeg ja, maar zo kan ik ook weer een vroegboekactie aanbieden.

Dit keer is er voor het eerst een extra voordeeltarief voor de online video’s.

Daarmee volg je per week telkens 4 kwartiertjes meditatieve yoga, gewoon bij je thuis, of waar en wanneer het jou best past.

Normaal kosten de video’s slechts € 47,33. Maar voorlopig is het extra voordelig met de vroege vogel prijs: € 32,65.

Klik hier en kies op de ticketpagina voor “Tijdelijke vroege vogel prijs voor de online video’s”.

Als je daarbij ook de live sessies in Roeselare wil volgen, kan je kiezen voor “Tijdelijk voordeeltarief: Combi Live + Video’s”.

Zodra je ingeschreven bent, voeg ik je toe aan de besloten studiegroep op Facebook, zodat je nu al meteen kan meedoen met de nieuwe mini-meditaties.

Tot binnenkort,
David

Stoute papa! Ik haat jou!

Dochter: Stoute papa! Ik haat jou! En ik zie je niet meer graag! Moi: Dat gaat wel weer over. :-D

Dit zal wel niet de laatste keer zijn dat ik het herhaal, maar onze 2 dochters zijn mijn grootste zenmeesters.

Toen ik nog jong en onschuldig was, zag ik mezelf als een geduldig mens. Maar dan werd ik papa…

Vanochtend vroeg voelde ik weer onzin naderen toen ons jongste (M) uit haar kamer kwam, behendig de badkamer ontweek en zich behaaglijk in het ouderlijke bed nestelde. Haar grote zus (A) volgde vlotjes het voorbeeld.

Ik stond me te scheren en zei dat ze zich moesten wass… “Papa! Kooooooom!”

Ik: “Nee schat, we zijn al laat. Kom jij maar naar de badka…”

M: “Maar papaaaa! KOOOOOOOOMMMMM!”

Ik blijf weigeren en poets mijn tanden. Elektrisch, met lekker veel lawaai. Ik kan het geroep nauwelijks nog horen.

Plots staat M in de badkamer te brullen: “Stoute papa! Ik haat jou! En ik zie je niet meer graag!”

Ik hoor mezelf antwoorden: “Dat gaat wel weer over.” (Grote zus mompelt instemmend.)

Ostentatief verkoopt M muggenmepjes aan mijn rechterarm. Maar dit wordt al vlug harder.

Ik: “Stop daarmee, dat begint pijn te doen. We doen elkaar geen pijn.”

M: “En dan? Dat kan *mij* toch niet schelen?!” (7 jaar oud! Geen 14 of zo.)

Ik ben klaar en verlaat de badkamer. Voor de deur dichtvalt, gooit ze nog strijdlustig haar slipje tegen mijn rug.

Een halve minuut later komt ze naar me toe, met grote tranen: “Sorry papa!”

Ik knuffel haar: “Ik weet wel dat jij een flink meisje bent.”

En de vrede is teruggekeerd op aarde.

9 op 10 geef ik mezelf! Niet helemaal volgens het boekje zoals “parenting experts” Laura Markham of Amy McCready het preken, maar perfectie wordt overschat.

Ik zie mezelf niet als boeddhist, maar dat neemt niet weg dat deze episode bulkt van de dukkha, anicca en anatta:

Dukkha (lijden, weerstand): M die haar zin niet krijgt en mij de volle lading geeft. Ik die twijfel over wat ik nu best wel of niet zeg of doe. De vlugge oordelen die door mijn hoofd gaan over mezelf en mijn dochter. De moeilijke emoties die we allebei voelen.

Anicca (tijdelijkheid):  Dit conflictje duurde een kleine 10 minuten, daarna was het over. Het ene moment “haat” M mij, maar al vlug komt ze sorry zeggen. En op kleinere schaal: eerst voel ik ergernis, dan weer liefde, ongeduld, humor, twijfel, opluchting, trots, zelfkritiek, inspiratie…

Anatta (niet-zelf): Gedachten, gevoelens en gedrag verschijnen, veranderen en verdwijnen voortdurend vanzelf.

M hoeft zichzelf niet te zien als een kindje dat haar papa haat. Ik hoef haar uitspraak niet persoonlijk te nemen of mij te identificeren als geduldige of ongeduldige vader, goede of slechte papa.

De ene dag is de andere niet. Het ene moment is het andere niet. Nu doe ik het “juist” en dan weer “fout”. Hoe serieus kan je overtuigingen als “Ik ben…” dan nog nemen?

En toch die spontane uitspraak: “Ik weet wel dat jij een flink meisje bent.”

Maar ze is nog jong en onschuldig hé. Ze mag gerust nog even geloven dat ze flink is. Dat gaat ook wel weer over. 😉

David

PS: Wil je deze teksten per e-mail ontvangen? Schrijf je hier in en je krijgt er een gratis video meditatieve yoga bovenop.