Zo helder mogelijk

Zolang u uw meditatieoefeningen kunt doen, is alles in orde?

Harari: Meditatie leert mij dat je altijd in het moment moet leven. Mijn rol in de wereld is die van waarnemer. En om die rol te vervullen, moet ik de dingen zo helder mogelijk bekijken, zonder meteen te reageren. Zodra je reageert, verlies je je klare blik. En als je ergens bang voor bent, zie je het niet in de juiste verhoudingen, het lijkt dan bijvoorbeeld groter omdat je je alleen nog daarop focust. Zulke meditatieoefeningen doe ik. Wat er ook gebeurt, observeer het gewoon!

Meditatie kan het ook stellen zonder vrije wil.

Harari: Als je daarbij vrije wil ontdekt, is dat uitstekend! Als je vaststelt dat de dingen zomaar, buiten je controle, voor je geestesoog verschijnen, is dat ook uitstekend – dan zit de werkelijkheid gewoon zo in elkaar. Meditatie bevrijdt mij van de zware last om altijd over alles een oordeel te hebben, over jezelf, over de wereld, over de anderen. Dat is goed en slecht tegelijk. Vrij zijn van oordelen leidt tot rust in de geest. Daar kan voor mij geen andere vorm van geluk aan tippen.


Uit een interview in Knack / Die Zeit met Yuval Noah Harari, auteur van Sapiens, Homo Deus en 21 lessen voor de 21e eeuw.


Een passende meditatie beluisteren over vrije wil?

Check “Alles gebeurt vanzelf” bij mijn gratis meditaties.

Bij nummer 7 tril ik van angst.

Gisteren ging ik met de dochters naar Zwevegem. Daar is het oude zwembad een cool indoor speelplein geworden.

Naast een glijbaan, ballenbad, 1000 schreeuwende kinderen en 2000 ouders met een GSM, zijn er ook echte klimmuren. Hoogte: 8,9 meter.

Mijn favoriet is de Stairway To Heaven. 13 smalle groene buizen zoals bij Super Mario. Opgesteld in een cirkel. De ene telkens een halve meter hoger dan de vorige, behalve buis 7.

Mijn oudste gaat eerst. Binnen 15 seconden is ze helemaal boven en zwiert aan het veiligheidskoord terug omlaag.

Mijn beurt!

Vastgeklikt stap ik van buis naar buis en begin te trillen bij nummer 7. Die is plots lager en haalt me uit mijn ritme. 

Hoe hoog sta ik hier niet? En ik ben pas halverwege!

Ik beef mezelf verder naar boven en merk dat ik mediteer. 

Bewust voel ik de angst in mijn lijf: gekriebel in de borst, gloeiende golven in mijn gezicht en trillende ledematen. 

Ik observeer hoe gedachten door mijn geest gaan: 

“Mijn dochters kijken niet eens, ze zijn weeral weg.”
“Je bent er bijna!”
“Je bent bang, maar je doet het toch maar.”
“Hoe geraak ik nu beneden?”
“Geen schrik, je hangt vast!”
“Ben ik wel goed vastgeklikt?”

Ik voel de invloed van de gedachten op de emoties. De ene keer gooien ze olie op het vuur en dan blussen ze weer. 

Ik spring naar beneden. Het koord remt mijn val af. 

Op de grond tril ik nog steeds, maar ik ben blij als een kind. 🙂

Wat later wil ik weer, maar misschien ben ik nu nog banger en raak ik niet eens halverwege? Dan voel ik me stom tegenover iedereen die me ziet sukkelen!

Ik klik me vast en zonder te verpinken sta ik 20 seconden later te wiebelen op de hoogste buis. 🙂

Gedachten en gevoelens zijn De Waarheid niet.  

Je denkt voortdurend van alles over jezelf en anderen. En je voelt daar heel wat bij. 

Heel menselijk, maar als je dat allemaal te serieus neemt, dan denk en voel je jezelf vast in een hokje. Terwijl alles voortdurend verandert. 

Met meditatie leer je loslaten en vertrouwen op “niet weten”. 

Ontdek het zelf met de gratis meditaties of tijdens de komende reeks.

Tot binnenkort,
David

Op stap met mijn fles op klaarlichte dag.

Ja het is zover. Op stap met mijn fles op klaarlichte dag.

Je denkt misschien “Maar David, jij drinkt toch geen alcohol?!”

Ik zal het uitleggen…

Mijn vorige tekst over chronische pijn kreeg heel wat reacties. Vooral op Facebook.

Verschillende mensen lieten me weten dat ze nu “The Mindbody Prescription” lezen. Misschien starten we wel een boekenclub? 😉

Ondertussen blijf ik dagelijks minstens 30 minuten wandelen, om te herontdekken wat ik 13 jaar geleden van Dr. Sarno leerde.

Dit is wat me uiteindelijk van de pijn in mijn nek, armen en handen heeft afgeholpen, na 2 duistere jaren:

  1. Beseffen dat onbewuste emoties de enige echte oorzaak van de pijn zijn.
  2. Weg focussen van de pijn en wat er mogelijks mis is met het lichaam.

Zodra ik bij het stappen last krijg, spreek ik tot mijn onderbewuste: “Als je me kan pijn doen, kan je me ook genezen. Dat is nu jouw job.”

Dan denk ik bewust na over alle dingen die me ergeren, frustreren, beangstigen… alles waarvan ik eigenlijk liever afgeleid word. Want dat is precies wat “The Mindbody Syndrome” doet. Het is een verknipt defensiemechanisme.

Het idee is: geef die drama queen geen aandacht meer en kijk je schaduwkant recht in het etterende smoel. Zo verliest de pijn zijn afleidende functie en verdwijnt.

Hierbij helpen de inzichten die meditatie me bracht: Laat het komen, zijn en gaan. Niet wegduwen. Niet wentelen. Objectief observeren. Ademen, voelen, verruimen, verzachten… (Dit komt allemaal aan bod tijdens de komende meditatiereeks.)

Het verschil met de meeste meditaties is het bewust oproepen van “onveilige” gedachten en gevoelens. Dit toont je dat het allemaal zo erg niet is, dat je liever even loopt te foeteren over het gezever in je leven dan dat je met lichamelijke pijn blijft sukkelen.

En die drankfles dan?

Wel, dat is maar sprankelend appelsap. Een geschenk bij de kassa van de biowinkel. Mijn rugzak zat al vol kombucha, dus mocht ik rare blikken incasseren toen ik met die extra fles in mijn hand naar huis stapte. 😉

Soms moeten we onszelf herinneren aan wat we al lang weten.

Mijn pa stierf in januari 2004. Hij was 54. Hij veegde bladeren van het terras, viel neer en stond nooit meer op.

Ik had net mijn ontslag gekregen. Het webbureau waar ik werkte, stopte ermee.

Ik bleef 1 jaar werkloos, hoewel ik constant solliciteerde en mij als een zot bijschoolde. Ik heb toen alle mogelijke code en grafische software geleerd.

Motivatie en skills à volonté, maar ik wou enkel deeltijds werken en voor de rest muziek maken. Zie je de blik van een CEO al voor jou als je dit zegt tijdens een sollicitatiegesprek?

In februari 2005 kon ik dan toch beginnen bij een webbureau in Gent. Net op tijd voor mijn uitkering daalde. Maar het voelde niet juist.

Ik vond ook nog een vacature in Brugge bij een school voor yoga en zelfontwikkeling waar ze een webdesigner zochten. Deeltijds!

Eerst nam ik het echter niet serieus want ik vreesde voor geitenwollen sokken. (Maar nu werk ik daar al 15 jaar met veel goesting. 😉 )

Die eerste weken viel de stress van het voorbije jaar van mij af, maar kreeg ik plots pijn in mijn nek, schouders, armen en handen. Dit is er 2 jaar lang dag en nacht gebleven.

Mijn werk deed ik met text-to-speech want ik kon nauwelijks nog een toetsenbord of muis gebruiken. Hobbies lukten ook niet meer. Bye bye music!

Ik heb vanalles geprobeerd: dokters, pillen, magnesium, kinesie, stretching, fitness, rusten, sauna, Iyengar yoga, Bikram yoga… Niets hielp.

Een heel donkere tijd.

Toen ontdekte ik de boeken van Dr Sarno. Na enkele weken was alle pijn verdwenen.

Gewoon. Door. Een. Boek. Te. Lezen.

Volgens Sarno zijn onbewuste emoties de oorzaak van de meeste chronische pijn.

De oplossing is 1) dit erkennen als enige echte oorzaak 2) niet meer geloven dat er iets serieus mis is met je lijf.

In zijn boeken noemt Sarno dit verschijnsel Tension Myositis Syndrome, nu omgedoopt tot The Mindbody Syndrome. Kortweg: TMS.

Ik heb al vaak gedacht dat dit ook de reden is van mijn jarenlange voetpijn. Maar ik kon mezelf nooit echt overtuigen.

Soms moeten we onszelf herinneren aan wat we al lang weten.

Misschien zorgt mijn nieuwe gewoonte “dagelijks wandelen” voor de juiste klik in mijn brein? 

Mijn motto is “Blijf nieuwsgierig. Wees je eigen beste vriend.”

Ik blijf me dus openstellen voor nieuwe inzichten en deel mijn ervaring graag met gelijkgestemden, zoals tijdens de komende meditatiereeks. 

Die kan je gewoon bij je thuis volgen met online video’s of live in Roeselare. Je kan die twee ook combineren. 

Klik hier voor info en tickets.

Groetjes,
David

Damn you Netflix!

Gisterenavond met @renilde_r de laatste episodes van “Happy!” op Netflix gebingewatcht (of hoe vervoeg je dat?) .

Nog een dikke dank u @ronaldboerjanbe voor de tip!

Normaal haak ik af bij zoveel geweld, maar de absurde humor maakte het helemaal goed.

Ik zat dus niet op tijd in bed en stond ook niet vroeg op.

Op zo’n momenten merk ik extra hoeveel deugd ik ervan heb als ik mijn ochtendroutine *wel* voorrang geef.

#absencemakestheheartgrowfonder

In dit timelapse filmpje zie je me meerdere keren uit de kamer gaan voor conflictbemiddeling tussen de inwonende zenmeesteressen.

Anders liggen die nog te slapen als ik mediteer en yoga doe.

Damn you Netflix!

By the way, binnenkort starten we met de nieuwe meditatiereeks. Klik hier om op tijd in te schrijven.

Ongemakkelijke stilte

67% van de mannen en 25% van de vrouwen gaf zichzelf liever elektrische schokken dan een kwartier alleen te zijn met hun gedachten.

Dat ontdekte sociaal psycholoog Timothy Wilson tijdens een reeks van 11 onderzoeken.

Ook zij die zichzelf geen pijn deden, vonden het allesbehalve ontspannend om even op hun eentje niks te doen.

De uitkomst bleef gelijk doorheen leeftijdsgroepen van 18 tot 77 jaar.

De meeste mensen zijn niet op hun gemak met zichzelf. En ze zijn er zich niet bewust van, want ze staan er nooit bij stil. Altijd bezig, altijd afgeleid.

Zot hé?

Dat had ik vroeger ook.

Ik herinner me nog hoe verschrikkelijk het was die eerste keer formeel mediteren.

Ik zat op het terras van ons vorige huis met een timer op 10 minuten. Het was een mooie dag, rustig en stil.

Zelf was ik dat niet. Toen ik op mijn horloge spiekte, brulde ik bijna: “WAT? Nog maar 2 minuten voorbij? Dit lukt nooit!”

Ik wriemelde op de stoel en was blij dat het gedaan was.

Maar waarom eigenlijk?

Ik had toen veel minder verantwoordelijkheden. Er moest niet dringend iets opgelost worden. Het weer was perfect. Niets of niemand vroeg om mijn aandacht.

De situatie was simpel: gewoon even zitten en niets doen.

De hel!

Het probleem waren mijn gedachten en gevoelens. Meerbepaald hoe ik die benaderde: onbewust.

Ik was het niet gewoon om er zo “in real time” mee geconfronteerd te worden en wist dus ook niet hoe ik ermee moest omgaan.

Nu is een kwartiertje niksen peanuts geworden.

In mijn timelapse filmpjes zie je me soms een uur of meer stil zitten. Dat was vroeger ondenkbaar.

Door bewuster te worden van wat er in mij omgaat in elk moment, ben ik nu veel meer op mijn gemak met mezelf. Alles mag er zijn, ook mijn kleine kantjes.

Dankzij meditatie ben ik mijn eigen beste vriend geworden. Het bracht me een heel nieuwe kijk op mezelf en de wereld. En dat deel ik graag met jou.

Ontdek het zelf met de gratis meditaties of tijdens de komende reeks.

Technisch werkloos

3u00. Onweer. Dochter 1 dwaalt door het huis, luid op zoek naar stilte. Ik weet al dat ik om 5u30 niet opsta voor meditatie.

Er staan WC’s in drukbevolkte keukens en landschapsbureaus. Wijselijk word ik wakker en bezoek echt sanitair.

5u00. Dochter 2 wekt ons. Haar lichtje werkt niet. Er is geen elektriciteit. Mijn vrouw zoekt een zaklamp voor dochterlief.

Anderhalf uur lig ik wakker en val in slaap 1 minuut voor ik opsta. 

6u30. Het is pikdonker, putje winter en de verwarming doet het niet. Ik was me met vrieswater bij de oranje gloed van de straatlantaarn aan het badkamerraam. Als ik klaar ben, floept de elektriciteit aan.

7u00. Dochter 1 is kribbig. Dochter 2 zingt strijdliederen.

8u30. Als ze naar school zijn, start de werkdag. Maar nu is er geen internet, zelfs geen 4G. Raar! Dat heeft toch niks met Electrabel te maken? 

Bij Orange krijg ik niemand te pakken. Ik mag een voicemail inspreken en de verbinding wordt verbroken. Een SMS van een vriend leert me dat ze daar bedolven worden onder de problemen.

Ik sorteer wat papieren en merk dat ik zonder internet technisch werkloos ben. Bij de bib computeren kan maar vanaf 10u00.

Niets aan te doen, dus dan maar even niets doen.

Ik mediteer een 20-tal minuten en als ik mijn ogen open, werkt alles weer. Even toch. Want dan loopt de computer vast en valt de elektriciteit weer uit.

Herken je dat soort dagen?

Soms weet je de oplossing niet of is er gewoon niets aan te doen.

Misschien probeerde je alles al om dingen te veranderen: de situatie, jezelf, anderen… maar het is nog altijd niet opgelost. Hoeveel energie, tijd of geld je er ook tegenaan gooide.

Wat dan?

Stel je geluk niet uit tot de omstandigheden perfect zijn. Maak het onderscheid tussen dat waarover je controle hebt en wat je beter loslaat.

Vaak is dat moeilijk want je gedachten geven het niet op. Er moet per sé een oplossing komen of gelijk gehaald worden. Stresserend!

Met meditatie breng je daar evenwicht in.

Het is prima om dingen te willen bereiken of te verbeteren, maar vergeet ook niet om gewoon te “zijn”. Laat je gedachten maar “doen”.

Hoe? Dat zie je in de komende meditatiereeks. Die kan je online volgen bij je thuis of live in Roeselare.

Tot binnenkort,
David

Flauw David!

Voor we ons voortplantten en naar Roeselare verhuisden, woonde ik met mijn vrouw 5 jaar in het landelijke Sint-Denijs, een dorpje in Zwevegem aan de rand van de wereld.

Ik hield van de stille landschappen en lange rondzwervingen met Link, mijn beste vriend die nu in de eeuwige jachtvelden paardenmest eet.

Toen hij nog leefde, deed hij dat telkens hij kon. Hij rolde er zich ook in rond. Dan voelde hij zich onoverwinnelijk zoals zijn naamgenoot in The Legend of Zelda.

Ja die Golden Retriever had een zwak voor paardenkak.

Wat ik nog bijzonder vond aan Sint-Denijs was dat iedereen daar een goeiedag zei. Of ze nu jong of oud waren en je kenden of niet.

Het was eerst onwennig maar al vlug deed ik het ook met plezier.

In Roeselare verwaterde die gewoonte. Ik probeerde het nog te reanimeren, maar hield het nooit vol. Onlangs opnieuw.

Langs de fietsstraatjes van het Groenpark naar de Westlaan wandel ik tussen de bomen naar de Biovita om Kombucha.

Ik passeer een oude dame met een lange donkere jas en wit haar. Ze kijkt me aan. Omdat ik op de berm loop? Omdat ze een goeiedag wil zeggen?

Ik verbreek het oogcontact en stap door.

Flauw David!

Ik draai me om, keer terug, trek aan haar mouw en zeg: “Sorry van daarnet maar… goeiedag!”

Nee dat laatste gebeurt niet echt. Allez denk ik toch. Herinneringen zijn nooit 100% betrouwbaar.

Verder staat een man bij zijn fiets, bezig met zijn handschoenen. Ik zeg goeiedag. Hij glimlacht.

Tot bij de winkel zijn er nog een paar zo’n interacties.

Op de terugweg ga ik langs de Wilgenstraat.

Daar stapt een vent met indrukwekkende, zwarte, gefronste wenkbrauwen. Hij heeft er 3 waarvan 1 boven zijn mond. Ik vergelijk hem met Saddam maar dan intimiderender.

Ik glimlach en knik.

Zijn gezicht klaart op alsof we oude vrienden zijn. Hij lacht zijn tanden bloot en straalt.

Dat is meer dan ik aankan.

Ik verbreek het oogcontact en stap verder. Ik besluit ook dat ik dit nog zal doen.

Je eigen gedrag, emoties en gedachten kan je objectief observeren met zo’n kleine experimenten.

Het toont hoe je soms jezelf tegenhoudt zonder goede reden.

Ontdek het zelf met de gratis meditaties of tijdens de komende reeks.

Tot binnenkort!
David

Nieuwe moves. Zatte nonkel. Lastige kinderen.

Ik ben aan het experimenteren met nieuwe moves voor de volgende meditatiereeks.

Er zal nog meer nadruk liggen op meditatie in actie.

Niet enkel op het yogamatje zoals in dit timelapse filmpje, maar ook in het dagelijks leven.

Zelfs temidden stressmomenten.

Zoals wanneer je kinderen het bloed vanonder je nagels halen, of als iemand je coupeert op de E17, of als je zatte nonkel weer eens rare klap uitkraamt op een familiefeest. 😉

Met de juiste ademhaling en een bewuste intentie kan je heel wat doen.

Niet altijd simpel, wel het oefenen waard.

Klik hier info en tickets.

Tot binnenkort!
David

Wedden dat ze me weer een week stalkt?

Na een voormiddag thuiswerk rammelt mijn maag verwijtend.

Mijn stipte spijsvertering signaleert dat onze lunchafspraak een uur geleden was.

Ik scheur me los van de laptop en kijk in de koelkast. Mister Maag is not amused.

Naar de Westlaan dus! Daar smeekt de lange rode Delhaize gevel om klimplanten. Maar dat is een verhaal voor MeerBomenInRoeselare.

Ik wil iets makkelijk en low-carb.

Triomfantelijk ontdek ik groentenmix voor kervelsoep. Leve de soepmachine! Argeloos stap ik naar de haringmaatjes. Omega 3 en zware metalen!

Dan begint het. Een vrouw piept bovennatuurlijk hoog in mijn oren. Slechts 1 mens op aarde kan dit: Mimi!

Damn! Wedden dat ze me weer een week stalkt? Ik negeer haar, loop van de vis naar de kokos, floep langs de kassa en fiets vlug weg. Maar ze is natuurlijk mee!

Thuis raak ik haar niet kwijt. Ze zit in mijn hoofd. Ik beweer dat Mimi mijn type niet is maar ze laat me niet los.

Haar kreuntjes en woorden herhalen zich eindeloos in mijn hersens: “You’ve got me feeling emotions! Deeper than I’ve ever dreamed of… Piep pieperdepiiiieeeep!”

Soms word ik met haar wakker.

Al dagenlang staat Mimi (AKA Mariah Carey) op repeat in mijn brein.

Als ik druk bezig ben, is ze er even niet. Maar plots verschijnt ze weer bij mij op het toilet of onder de douche:

“Dreamlover come rescue me!”

Het is niet enkel muziek die in een mensenhoofd blijft hangen. Vaak is het jarenlang hetzelfde:

  • Ze hebben mij niet graag.
  • Had ik maar betere keuzes gemaakt.
  • Het komt nooit meer goed.
  • Moet ik een andere job zoeken?
  • Was ik maar slimmer, jonger, mooier, rijker, geduldiger, sterker, gezonder…

Wat is jouw top 3 van piekerhits? Ben je ze ook niet beu?

Ik heb geleerd dat je niet hoeft te vechten tegen gedachten en gevoelens of ze proberen stil te leggen, veranderen of verbeteren. Ze blijven toch terugkeren.

Je kan ze wel minder serieus leren nemen.

Meditatie helpt om te focussen op wat telt. Afleidingen (zoals zorgen) mogen op de achtergrond passeren.

Binnenkort start ik met een reeks waarin dit uitvoerig aan bod komt.

Klik hier voor info en tickets.

Tot binnenkort,
David