Start met het dessert

Eet je graag Indiaas? Dan moet je naar Mission Masala!

Zaterdag was ik in Gent, op date met mijn vrouw en een bevriend koppel.

Aan de Kraanlei zaten ze ons op te wachten. We berichtten dat we er waren.

Door de mondmaskers kon je ons niet zien lachen, maar we hadden het meeste plezier om hen ongelovig te zien rondkijken, schouders ophalen en gebaren maken.

Ze keken overal, behalve naar de overkant van de Leie. Uiteindelijk verlosten we hen uit hun lijden.

Het deed deugd om weer eens door Gent te lopen. Dat was voor mij zeker een half jaar geleden.

En dat eten! Wow!

Het begon al goed met een lekkere mango lassi. Starten met het dessert, very ayurveda indeed.

Toen volgde een sublieme thali, zo’n schaal met meerdere gerechten in kleine potjes.

Letterlijk *alles* was overheerlijk: de samosa’s, de rijst met op smaak gebrachte rozijnen, een groen soepje, paneer, overvloedig gekruide bloemkool, aubergine, gegrilde okra “ladyfingers” en ik vergeet vast nog dingen.

Daarbij dronk ik een infusie van gember en een half dozijn specerijen.

Feest op mijn tong!

We overwogen om naar Gent te verhuizen en een abonnement te nemen.

Sinds het einde van de lockdown zaten we niet stil. Net zo sterk als ik de eenvoud van de maanden thuis kon waarderen, geniet ik nu met ons gezin van de herwonnen vrijheid.

Maar de voorbije weken zagen we de bubbels weer krimpen, eerst naar 10 en dan 5, afhankelijk van hoe je de nieuwe regels interpreteert.

Ik ben nog niet zeker of ons weekje Durbuy binnenkort wel doorgaat. We moesten al een weekend Maastricht herzien nadat een bezorgde Airbnb uitbaatster afbelde.

Er is weinig houvast in het leven. Corona toont het ons duidelijk, maar het is altijd al zo geweest.

Ik ben blij dat ik kan steunen op het vertrouwen dat ik telkens herontdek via meditatie. Wat er ook gebeurt, lockdown of niet, ziek of gezond.

Mediteer je binnenkort mee?

De volgende online sessie heet “Maak je groot en ontspan.”

Tot dan,
David

Zelden zo gestonken

Mijn onderbroek en short plakken aan mijn lijf. Vies modderig water klotst in mijn enkelhoge schoenen en marineert mijn voeten. Ik ben nat van navel tot tenen. 

Ik heb zelden zo gestonken. Maar het zal pas later zijn dat ik naar een douche verlang.

Nu balanceer ik nog lachend van het ene dunne paaltje naar het volgende. Heel voorzichtig om niet meer in het bruingroene moeras te belanden. 

Daarnet was onze Mila (10) de eerste om erin te donderen. Het water was veel dieper dan verwacht. Haar tootje vertrok in paniek toen het gebeurde.

Huilend klom ze terug op haar paal midden in het moeras. Ik haastte me om zo dicht mogelijk bij haar te komen. Toen was ik nog droog.

Samen met mijn vrouw en een vriendin, probeerden we om Mila tot bij ons te krijgen. 

“Zwem gewoon naar de rand, je bent toch al helemaal nat!”

“Neeee!”

“Stap naar het volgende paaltje!”

“Ben je zot? Dan val ik er weer in!”

“Je bent toch al nat!”

“Neeee!”

We vonden een lange tak en staken die naar haar uit als steun. 

Maar het had geen zin. Mila durfde zich niet meer verroeren.

Intriest bibberend keek ze me aan, stak haar handje uit en smeekte: “Kom dan toch papa!”

Ik spring in het water. De modder welt op. De bodem is zacht en glibberig. 

“Nee papa! Wat doe je nu?”

Ik waad naar haar toe en neem haar op mijn schouders mee naar de rand.

Soms weet ik al lang wat er moet gebeuren, maar toch blijf ik rond de pot draaien. 

Ken je dat?

Want misschien is er toch een betere manier? Makkelijker, met minder gedoe? 

En de ander? Waarom doet die zelf niets?

Wat er ook gebeurt in je leven, gelijk wat de oorzaak is, of wiens “fout” het ook is… Kijk eens naar je eigen aandeel. Want daarmee kan je verder.

Hoeveel empathie je ook hebt, je weet nooit precies wat de ander denkt of voelt. Je kan maar raden waarom die de dingen doet die hij of zij doet. Die persoon weet het misschien zelf niet zo goed!

Dankzij yoga en meditatie groeit je bewustzijn en zelfkennis. Je kan jezelf steeds minder iets wijsmaken. Soms lastig, maar vooral heel bevrijdend.

Na de “redding” werd onze dag in het avonturenpark nog dubbel zo leuk, want wat hadden we nog te vrezen? We waren toch al nat! 🙂

Ook zin om in het diepe te springen? Dinsdagavond komt je hele wezen aan bod tijdens de online sessie “Jij bent de rust die je zoekt.”

Tot binnenkort,
David

Meer bewustzijn in je dagelijks leven

Vanaf juli publiceer ik 2 keer per maand een sessie Meditatieve Yoga in onze besloten Facebook groep. Telkens op een dinsdagavond om 20u30.

Deze video is een gratis voorproefje.

Dit zijn de data van dit najaar:

  • 14, 28 juli
  • 11, 25 augustus
  • 08, 22 september
  • 06, 20 oktober
  • 03, 17 november
  • 01, 15 december

Voor en na de sessies is er tijd om samen te videochatten en ervaringen te delen over hoe je meer bewustzijn in je dagelijks leven brengt.

Als je mijn livestreams volgde de voorbije maanden, dan ben je al vertrouwd met deze aanpak. 

Om alles makkelijker te maken en op 1 plaats te laten doorgaan, doe ik het voortaan exclusief via de besloten Facebook groep. Zowel de meditaties, de videochats als de interactie met elkaar.

Dus geen gedoe meer met verschillende software, login codes en paswoorden. 

Op tijd naar de Facebook groep gaan, is het enige wat nodig is. De rest volgt vanzelf.

De video’s van de sessies blijven daar ook beschikbaar om zo vaak te herbekijken als je wilt.

Via de website van Roland Verschaeve zal je nog steeds de MP4-bestanden kunnen downloaden om offline te bekijken.

Aan de hand van Meditatieve Yoga verdiepen we ons elke maand in 1 thema. Via de interactie met de groep bepalen we samen wat er aan bod komt. 

Bijvoorbeeld:

  • Liefde
  • Keuzes
  • Rust
  • Helderheid

De betaling gaat via een abonnement. Het komt op 20 euro per maand. De kennismakingsprijs voor de eerste maand is 10 euro.

Klik hier om in te schrijven.

Vanaf 7 juli blijven enkel abonnees lid van de groep, met toegang tot alle livestreams, opnames en videochats. Je kan op elk moment uitstappen of terug inspringen.

Mocht je vragen hebben, dan antwoord ik met plezier.

Geniet van je zomer,
David

Ik wacht met plezier.

Donderdag mocht ons Aiko eindelijk weer naar de orthodontist.

Normaal laten we daar maandelijks haar beugel bijstellen, maar tijdens de lockdown kon dat niet.

Aan de deur hing een brief dat ik niet mee mocht naar binnen.

Ik heb dan maar een groot halfuur op de dorpel zitten wachten.

Heerlijk! 

Een onverwacht rustpunt in mijn dag. Ideaal om te genieten van “ademplezier”, een eenvoudige meditatie die vaak aan bod komt in mijn sessies.

Ik had ook in de auto kunnen gaan zitten, maar daar was het te warm voor.

Ik had kunnen gaan stappen in het centrum van Roeselare, maar ik had die ochtend al lang gewandeld in het groen.

Ik had een boek kunnen lezen, maar ik voelde geen behoefte om mijn hoofd nog meer te vullen.

Ik had op mijn GSM kunnen scrollen en swipen, maar ik had geen zin in versnipperd gedoe, potentiële FOMO en de zoveelste stroom nieuwsberichten.

Gewoon ademen dus, en daarvan genieten. Simple comme bonjour.

Vroeger kon ik dat niet. Ik werd onrustig en dacht dat ik wel iets beter te doen had. 

Productief zijn! Life is short!

Nu besef ik dat het werk nooit gedaan is. Er zullen altijd onvervulde verlangens en verwachtingen zijn. Ik heb meer dromen en plannen dan ik in 20 levens kan waarmaken.

Het is zo helend om geregeld pauze te nemen van het ego dat nooit tevreden is.

Ik kan het iedereen aanraden. 

Het enige wat je nodig hebt, is je adem en wat goede wil.

Tot dinsdag? 🙂

Het thema is “Ik wens dat je gelukkig bent.”

Groetjes,
David

I don’t want him to think I’m flipping the bird.

“Hey f_ckface!” roept er iemand met een vet cockney accent.

Het is zondagochtend in Brugge. Ik nader het einde van mijn wandeling van het station naar de Sint-Jansstraat.

Ik maak oogcontact met een bebaarde Brit, een dertiger op een bankje bij Historium op de markt.

Hij schudt zijn vuist: “F>ckface! F%ck em up!” 

Ik verbaas mezelf met mijn hippie-reactie: een glimlach en een vredesteken, bewust met de handpalm naar voor. I don’t want him to think I’m flipping the bird.

“F*ck off f^cker!” roept hij halfslachtig.

Ik ben blij dat het mij niet deert. Mijn wandelmeditatie gaat onverstoord door. 

Enkele seconden is er een zacht gloeien in mijn keel en gezicht. Er zijn wat verbaasde gedachten: “Waarom? Zat? Eenzaam? Zot? Stoned?” 

Wat verder is mijn aandacht weer bij de meeuwen, de kraaien en het verkeer, de frisse winterwind op mijn gezicht en handen, mijn voetstappen en de gedachten over de sessie die ik straks geef.

In de yogazaal leg ik matjes en zitkussens klaar. De mensen arriveren. 

Tijdens de meditaties spreek ik over onderscheiden wat er moment per moment aandacht vraagt (“Hey f_ckface!”), wat er aandacht verdient (de eindeloze stroom sensaties) en wat je aandacht geeft (focus kiezen).

De yogamat is een vereenvoudigde situatie, een oefenplek waar je geleidelijk een nieuwe kijk op jezelf en de wereld ontdekt. 

Het maakt je bewuster van wat er in en rond jou gebeurt. Die inzichten dringen tot je onderbewustzijn door en veranderen je automatische reacties in het dagelijks leven.

Al vlug neem je dit mee in simpele bezigheden als wandelen, koken, fietsen en autorijden.

Op een dag merk je dat je ook bewuster bent tijdens uitdagingen met jezelf en anderen. Zo krijg je telkens de kans om er zachter en ruimer mee om te gaan.

Het vraagt oefening, zoals tekenen of piano spelen. Je hele leven wordt een meditatie vol kansen voor bewustwording. 

Ik vond nog niets dat mij meer voldoening schenkt. Daarom deel ik het zo graag met iedereen die interesse heeft. 

Je kan mijn sessies online volgen, op dinsdagavonden in Roeselare en op zondag 9 februari ook weer in Brugge.

Tot binnenkort,
David

Welke sla helpt er tegen jeuk?

De dochters waren weer onuitstaanbaar vanmorgen.

De dag begon nochtans goed. Ik was wakker voor de wekker, tegen 6u30 gewassen en gekleed en klaar voor mijn meditatie. 

Eerst ging het prima, bijna een kwartier lang.

Toen was er paniek over dichtgroeiende oorgaatjes, verloren oorringen, intense verontwaardiging dat zus nog niet uit haar bed was, trekken, duwen, roepen, tieren, plagen, pesten, schoppen, brullen…

Ik bleef kalm. Uitwendig toch, met een vulkaan vanbinnen. “Calm voice” raden ze aan in parenting boeken. 

Zoals je kan zien in het timelapse filmpje kwam ik soms tussen, maar meestal liet ik het hen zelf uitzoeken.

Al jarenlang is dit dagelijkse kost, met hier en daar een lichtpuntje. Het troost me dat er bibliotheken vol zijn geschreven over “sibling rivalry” en dat vrienden met meer dan 1 kind hetzelfde opbiechten. 

Zelf ben ik enig kind, dus toen ik vader werd, wist ik niet wat er me te wachten stond.

Aan de ontbijttafel was het grootste geweld gepasseerd, maar aan het fornuis stond niet enkel de havermout te koken. Na een uur constante chaos had ik het wel gehad.

“Papaaaa?”

“Nee, nu wil ik even niet spreken.”

Stilte. Tot mijn verbazing. Ik draai me om.

“Papaaa? Welke sla helpt er tegen jeuk?”

Gepikeerd: “Sla tegen jeuk? Dat weet ik niet hoor.”

“Krabsla!”

Mijn frons verzacht. Mijn keel ontspant en ik glimlach.

“Die is goed!”

Alle uitdagingen en afleidingen zijn kansen om bewuster te worden. Mediteren is telkens terugkeren naar je intentie.

Tot binnenkort,
David

PS: Klik hier en lees mijn schrijfsels via e-mail + ontvang een gratis sessie meditatieve yoga.

Mijn innerlijk kind amuseert zich te pletter!

De voorbije tijd was ik veel bij familie en vrienden.

Er werd gefeest, gegeten, gelachen en verteld over relaties, kinderen, carrière, gezondheid, reizen en hobbies.

Een groot thema was de nood om het hoofd leeg te maken, door te wandelen, te ontsnappen in een boek, scrollen op IG, sporten, drummen of TV kijken.

Alles om even weg te zijn van sleur en stress.

Zelf ben ik al weken in de ban van de Zelda game “Breath of the wild”.

Ik volg die Nintendo reeks al sinds ik 9 was. Toen verscheen de eerste versie vol pixels en blieptuut. De technologie werd steeds beter en elk vervolg mooier.

De nieuwste versie is puur escapisme! Dagelijks trek ik rond in die prachtige wereld vol magie. Mijn innerlijk kind amuseert zich te pletter.

Maar na elk spel, boek, film, strandwandeling of heerlijk gerecht zijn dezelfde verantwoordelijkheden daar weer.

De keuken moet nog maar eens opgeruimd worden, de takenlijst op het werk is weer te lang, er zijn klusjes die al maanden liggen te wachten en de kinderen vragen aandacht.

Op zo’n momenten ben ik altijd blij dat ik kan terugvallen op meditatie. En dan bedoel ik niet dat ik de stofzuiger laat staan om mijn ademhaling te volgen of zonnegroeten te doen.

Met meditatie kan je namelijk verder gaan dan je afsluiten van de buitenwereld om je hoofd “leeg” te maken.

Ook momenten van sleur en stress kan je meditatief benaderen. Niet door ervan weg te lopen, maar net omgekeerd: door volledig te voelen wat het met je doet. Niet door je gedachten en gevoelens te analyseren, maar door te observeren hoe ze vanzelf verschijnen, veranderen en verdwijnen.

Het duurt een tijd om dit te kunnen waarderen, maar eens je het te pakken hebt, wordt elke uitdaging een oefenkans die veel voldoening kan brengen.

Je bent er ook nooit klaar mee want elke dag brengt verrassingen. Daarom blijf ik trouw mediteren en deel ik het graag met iedereen die interesse heeft.

Vanaf 14/1 zijn er nieuwe sessies: online, in Roeselare en Brugge.

Er is geen voorkennis nodig. Natuurlijk starten we niet met het meditatief ervaren van sleur en stress, maar wel met een rustige basis: de ademfocus en zachte yoga. 🙂

Klik hier om in te schrijven.

Tot binnenkort,
David

Culinaire vrede

Deze zomer is ons Mila (9) vegetariër geworden.

Dat houdt ze tot op vandaag vol, ook al staart ze met grote ogen, een mond vol speeksel en tegenstrijdige gevoelens naar de gerookte zalm, kippenboutjes en ribbetjes die zus met veel smaak binnenspeelt.

Aiko (11) is overtuigd vleeseter gebleven.

Sinds oktober heeft mijn vrouw een nieuwe job. Omdat ze ‘s avonds later thuis is, promoveerde ik tot chef-kok.

Plots kreeg ik de verantwoordelijkheid voor de warme maaltijden en de culinaire vrede tussen de zussen, terwijl ik in de keuken altijd liever lui dan moe ben geweest.

Help!

HelloFresh to the rescue. Nu staat er elke week een doos aan de deur met verse ingrediënten voor 4 veggie gerechten. De receptenkaarten zijn zo simpel dat zelfs ik het kan.

Ik kookte al heerlijkheden die ik nooit voor mogelijk hield:

  • Indiase dahl met zoete aardappel en kokosmelk
  • Shakshuka met zelfgemaakte tortillachips
  • Ravioli gevuld met bloemkool en beurre noisette

Ja, ik ben er telkens een uur mee bezig, maar ik moet nooit bedenken wat we nu weer zullen eten, of nagaan welke ingrediënten we in huis hebben, of ze in de winkel opsporen.

Vooral tijdswinst dus. En elke week verrassende gerechten op ons bord. Bovendien eten we nu alle vier minder vlees.

Dat ik koken leuk begin te vinden, verbaast me nog het meest.

Eerst was het stressen, zoals tijdens de toetsenweken, toen de dochters mij voortdurend nodig hadden bij het studeren en ik alle moeite had om niets te laten aanbranden.

Maar ondertussen werd het een ritueel met veel voldoening, vooral wanneer Aiko en Mila spontaan komen helpen. Samen koken is een van de tofste gezinsmomenten geworden.

Dit is een klein voorbeeld van wat mij bezighoudt: het belang van uit je bubbel stappen en je zelfbeeld blijven bijstellen.

Alles en iedereen is voortdurend in verandering. Vasthouden aan oude overtuigingen heeft geen zin.

Loslaten is een van de belangrijkste dingen die je leert bij het mediteren. Je stelt je open voor een nieuwe kijk op jezelf en de wereld. Je laat je steeds opnieuw verrassen.

Soms confronterend, altijd waardevol.

Daarom doe ik het dagelijks. Vanaf 14/1 deel ik het graag weer met jou: online, in Roeselare of Brugge

Tot binnenkort,
David

Vast in de eerste versnelling

Zaterdag mediteerde ik ruim 5 uren aan een stuk. Mijn ogen waren open en ik zat geen minuut stil.

Ondertussen was ik behoorlijk productief. Of destructief? Zeg jij het maar.

Ik brak de vierkante meterbakken af die ik jaren geleden net zo meditatief in elkaar stak. Ook de frames voor erboven moesten eraan geloven. Die dienden om katten en vogels te weren toen de broccoli, courgettes en sla nog welig tierden.

Maar mijn constructies konden de keverlarven niet weren die het einde van mijn moestuin-carrière betekenden.

Al wat daar nog van overbleef, waren enkele hoopjes:

  • glibberig, vreemd aangenaam geurend, rottend hout met witte schimmels en paddenstoelen
  • kaduuk kippengaas
  • kapot geknipte trekbandjes
  • roeste schroeven

Onlangs volgden dozen vol oud papier de kerstboom van de zolder naar beneden. Wekenlang bleven ze in de weg staan in de berging. Zaterdag vormden ze de perfecte buffer tussen de autobekleding en het natte tuinafval waarmee ik naar het containerpark trok.

Daar had ik voor het eerst mijn gedachten nodig: wat hoorde er bij de rode, oranje of groene groep? Enkele seconden denkwerk, meer niet.

Die dag wou mijn denken veel vaker de hoofdrol spelen, maar ik bracht mijn aandacht telkens terug naar de andere zintuigen.

Mijn hoofd kwam met kritiek, plannen en problemen, maar mijn lijf genoot van wat er werkelijk gaande was:

  • het zien van de kleuren rond mij,
  • het voelen van de materialen die mijn handen van de koffer naar de containers droegen,
  • het luisteren naar verkeer, vogels, stemmen en stiltes,
  • het ruiken van nat hout,
  • het proeven van cashewnoten tussendoor…

Ik merk dagelijks hoe belangrijk het is om te kunnen schakelen tussen “oplossen” en “observeren”. Als mens zit je vaak vast in die eerste versnelling.

Dan wil je voortdurend dingen (en mensen) veranderen en verbeteren. Maar je loopt vooral verloren in je hoofd. Je denken gaat in overdrive en sputtert een doffe laag over je zintuigen. Zo kan je moeilijk waarderen wat er op dat moment werkelijk gebeurt.

Het leven is veel mooier dan de gedachten erover. Met mijn meditatieve yoga help ik je dat graag herontdekken. Vanaf januari zijn er weer nieuwe sessies, live in Brugge en Roeselare en online bij je thuis.

Klik hier om in te schrijven.

Groetjes,
David