Ik wacht met plezier.

Donderdag mocht ons Aiko eindelijk weer naar de orthodontist.

Normaal laten we daar maandelijks haar beugel bijstellen, maar tijdens de lockdown kon dat niet.

Aan de deur hing een brief dat ik niet mee mocht naar binnen.

Ik heb dan maar een groot halfuur op de dorpel zitten wachten.

Heerlijk! 

Een onverwacht rustpunt in mijn dag. Ideaal om te genieten van “ademplezier”, een eenvoudige meditatie die vaak aan bod komt in mijn sessies.

Ik had ook in de auto kunnen gaan zitten, maar daar was het te warm voor.

Ik had kunnen gaan stappen in het centrum van Roeselare, maar ik had die ochtend al lang gewandeld in het groen.

Ik had een boek kunnen lezen, maar ik voelde geen behoefte om mijn hoofd nog meer te vullen.

Ik had op mijn GSM kunnen scrollen en swipen, maar ik had geen zin in versnipperd gedoe, potentiële FOMO en de zoveelste stroom nieuwsberichten.

Gewoon ademen dus, en daarvan genieten. Simple comme bonjour.

Vroeger kon ik dat niet. Ik werd onrustig en dacht dat ik wel iets beter te doen had. 

Productief zijn! Life is short!

Nu besef ik dat het werk nooit gedaan is. Er zullen altijd onvervulde verlangens en verwachtingen zijn. Ik heb meer dromen en plannen dan ik in 20 levens kan waarmaken.

Het is zo helend om geregeld pauze te nemen van het ego dat nooit tevreden is.

Ik kan het iedereen aanraden. 

Het enige wat je nodig hebt, is je adem en wat goede wil.

Tot dinsdag? 🙂

Het thema is “Ik wens dat je gelukkig bent.”

Groetjes,
David