Wat je wilt, maakt je miserabel.

Vroeger mocht ik geen mango. Nu is het mijn favoriet fruit.

Getting Things Done liet ik jarenlang links liggen, tot het mijn job zoveel makkelijker maakte.

Nog even en ik ben drie decennia samen met het meisje dat me altijd boos bekeek toen ik haar broer bezocht.

Het leven is zoveel mooier dan de gedachten erover. Ik val in herhaling.

Gedachten zijn verhalen. Je gelooft ze of niet. 

Ze snappen maar een fractie van het geheel. En dan nog hebben ze het vaak verkeerd voor.

Ze vertellen van alles over mensen, de wereld, het leven en jezelf. Ze spannen samen met gevoelens om hun belang te benadrukken. Zoals de soundtrack van een film.

Misschien vertel ik je niets nieuws en heb je het allemaal al lang begrepen, dat jij je gedachten niet bent, je gevoelens niet, en zelfs je lichaam niet.  

Maar is dat ook hoe je in het leven staat? 

Check het vandaag eens: hoe vaak houden ze je nog gevangen? Hoe vlug lopen ze met je weg?

Wat gebeurt er met jou als het eten aanbrandt? Of als je kinderen tegenspreken? Als de radio op je zenuwen werkt? Als er iets op Facebook niet naar je zin is? Als je weer eens pijn hebt?

Ik bedoel niet dat je geen gedachten of gevoelens mag hebben. Integendeel.

Maar hoe lang haper je aan wat er bij je langskomt? Mag het eigenlijk wel langskomen? Neem je dingen al minder serieus dan vroeger? Kan je vlugger loslaten?

Weet je al hoe dat werkt “loslaten”? Dit is trouwens het thema van de livestream morgenavond.

Het lijkt erop dat we stilletjes aan weer meer vrijheid krijgen in de buitenwereld. Maar hoe is het met je innerlijke vrijheid gesteld? 

Daarvoor vind ik dagelijks mediteren onschatbaar, maar alleen als je het ook toepast in de andere 23 uren van je dag.

Hou je goed,
David