Stoute papa! Ik haat jou!

Dochter: Stoute papa! Ik haat jou! En ik zie je niet meer graag! Moi: Dat gaat wel weer over. :-D

Dit zal wel niet de laatste keer zijn dat ik het herhaal, maar onze 2 dochters zijn mijn grootste zenmeesters.

Toen ik nog jong en onschuldig was, zag ik mezelf als een geduldig mens. Maar dan werd ik papa…

Vanochtend vroeg voelde ik weer onzin naderen toen ons jongste (M) uit haar kamer kwam, behendig de badkamer ontweek en zich behaaglijk in het ouderlijke bed nestelde. Haar grote zus (A) volgde vlotjes het voorbeeld.

Ik stond me te scheren en zei dat ze zich moesten wass… “Papa! Kooooooom!”

Ik: “Nee schat, we zijn al laat. Kom jij maar naar de badka…”

M: “Maar papaaaa! KOOOOOOOOMMMMM!”

Ik blijf weigeren en poets mijn tanden. Elektrisch, met lekker veel lawaai. Ik kan het geroep nauwelijks nog horen.

Plots staat M in de badkamer te brullen: “Stoute papa! Ik haat jou! En ik zie je niet meer graag!”

Ik hoor mezelf antwoorden: “Dat gaat wel weer over.” (Grote zus mompelt instemmend.)

Ostentatief verkoopt M muggenmepjes aan mijn rechterarm. Maar dit wordt al vlug harder.

Ik: “Stop daarmee, dat begint pijn te doen. We doen elkaar geen pijn.”

M: “En dan? Dat kan *mij* toch niet schelen?!” (7 jaar oud! Geen 14 of zo.)

Ik ben klaar en verlaat de badkamer. Voor de deur dichtvalt, gooit ze nog strijdlustig haar slipje tegen mijn rug.

Een halve minuut later komt ze naar me toe, met grote tranen: “Sorry papa!”

Ik knuffel haar: “Ik weet wel dat jij een flink meisje bent.”

En de vrede is teruggekeerd op aarde.

9 op 10 geef ik mezelf! Niet helemaal volgens het boekje zoals “parenting experts” Laura Markham of Amy McCready het preken, maar perfectie wordt overschat.

Ik zie mezelf niet als boeddhist, maar dat neemt niet weg dat deze episode bulkt van de dukkha, anicca en anatta:

Dukkha (lijden, weerstand): M die haar zin niet krijgt en mij de volle lading geeft. Ik die twijfel over wat ik nu best wel of niet zeg of doe. De vlugge oordelen die door mijn hoofd gaan over mezelf en mijn dochter. De moeilijke emoties die we allebei voelen.

Anicca (tijdelijkheid):  Dit conflictje duurde een kleine 10 minuten, daarna was het over. Het ene moment “haat” M mij, maar al vlug komt ze sorry zeggen. En op kleinere schaal: eerst voel ik ergernis, dan weer liefde, ongeduld, humor, twijfel, opluchting, trots, zelfkritiek, inspiratie…

Anatta (niet-zelf): Gedachten, gevoelens en gedrag verschijnen, veranderen en verdwijnen voortdurend vanzelf.

M hoeft zichzelf niet te zien als een kindje dat haar papa haat. Ik hoef haar uitspraak niet persoonlijk te nemen of mij te identificeren als geduldige of ongeduldige vader, goede of slechte papa.

De ene dag is de andere niet. Het ene moment is het andere niet. Nu doe ik het “juist” en dan weer “fout”. Hoe serieus kan je overtuigingen als “Ik ben…” dan nog nemen?

En toch die spontane uitspraak: “Ik weet wel dat jij een flink meisje bent.”

Maar ze is nog jong en onschuldig hé. Ze mag gerust nog even geloven dat ze flink is. Dat gaat ook wel weer over. 😉

David

PS: Wil je deze teksten per e-mail ontvangen? Schrijf je hier in en je krijgt er een gratis video meditatieve yoga bovenop.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *